Ik werk voltijds en ben arm

Vrijdag heb ik een afspraak met mijn huisarts. Ik ga haar vragen mij antidepressiva voor te schrijven. Niet omdat ik overtuigd ben dat die dingen mij ook maar -een meter vooruit zullen helpen, wel omdat ik heb gezien dat andere die deze middelen nemen erbij lopen als zombies. En dat is precies de hoedanigheid waarin ik mij wil bevinden. Ik wil niets meer voelen, niets meer weten, niets meer horen en niets meer erg vinden.

Ik wil net als het gros van de Vlaamse meute naar mijn werk kunnen gaan en niet hopen dat ik mensen ook effectief kan helpen. Ik wil net als de rest blij zijn dat anderen problemen hebben en dat ik een job heb. Ik wil net als 45% van de Vlamingen denken dat het allemaal de schuld is van vluchtelingen, dat wij geen inspanningen voor het milieu moeten leveren omdat China dat ook niet zou doen. Ik wil net als hen niet meer inzitten met het feit dat de klimaatverandering nu al miljoenen mensen op de vlucht jaagt en dat mijn kinderen zullen leven op een quasi onleefbare planeet waar oorlogen om water en voedsel schering en inslag zullen zijn.

Ik wil zonder enig gewetensprobleem mijn tweeduizend kilometer per maand afleggen en niet langer ter compensatie al het andere te voet doen. Ook al heeft 40% van onze kinderen in grootsteden ondertussen astma door de luchtverontreiniging en plannen politici samen met bevriende projectontwikkelaars in Antwerpen en Brussel, in weerwil van werkelijk elk rapport over leefbare steden en klimaatopwarming, de kap van nog maar eens achthonderd bomen. Ik wil gewoon zonder enige scrupule de planeet verder om zeep helpen net zoals al de rest.

 Ik wil geen stress hebben over files en eventueel te laat komen. Ik wil gewoon mijn kinderen zonder enige wroeging om zeven uur ’s ochtends kunnen achterlaten en hen aan hun lot overlaten zodat ik de economie mee kan helpen draaien. Ik wil net als zovele ouders  mijn kinderen ’s ochtends om zeven uur kunnen dumpen in de opvang en ze ’s avonds om zes uur ophalen en mijzelf wijsmaken dat het ok is omdat ze dan voorbereid zijn op een twaalf uren werkdag eens ze groot zijn.

Ik wil geen verdriet voelen over het feit dat zovele van mijn kennissen nu gedwongen zullen worden tot gemeenschapsdiensten, terwijl ze al jaren op zoek zijn naar kwaliteitsvol werk en van het kastje naar de muur worden gestuurd. Gemeenschapsdienst dat zal bestaan uit taken waar vroeger mensen voor betaald werden in vaste loondienst, maar wegens de vele politieke besparingen werden buiten gegooid. Ik wil af van de wetenschap dat er geen kwaliteitsvol werk genoeg is maar dat deze verziekte, neoliberale samenleving rechtstreeks aanstuurt op dwangarbeid en niet langer wenst te betalen voor het werk dat moet gebeuren om een samenleving draaiende te houden.

Ik wil de honderden langdurig werkzoekende die ik ooit begeleidde vergeten. De alleenstaande mama die om vier uur in de namiddag met haar zoontje naar kantoor kwam om te solliciteren voor een schoonmaakjob van amper acht uur per week, wat trouwens helemaal niet in vergelijking stond met haar hoge diploma was. Ik wil het beeld van haar zoontje vergeten dat stil achter mij op een stoel zat, zijn beentjes schommelend omdat hij niet eens met zijn voetjes aan de grond kon. Stil en angstig om maar geen geluid te maken dat zijn mama’s kans op een job kon kelderen. Ik wil vergeten dat ze het niet haalde en opnieuw zonder werk moest afdruipen. Ik wil de Roma vergeten die de job wel kreeg en slachtoffer was van het degoutante, racistische gedrag van zijn collega’s en mij smeekte om een andere job, of uren. Ik wil de vrouw vergeten die bij katoennatie een leeg blad tekende onder dwang van haar werkgever waar nadien haar ontslagbrief op geprint werd. Ik wil de man vergeten van 56, de lieve, prachtige opa, die dezelfde schoenen aanhad als mijn vader. Die bij Altrad Vabor zonder het te beseffen zijn eigen vervangers had opgeleid, en plots op straat werd gezet omdat hij te oud en te kostelijk was geworden. Ik wil vergeten dat hij zes maanden op zijn eentje de interimkantoren afliep op zoek naar werk. In een wereld die in niets nog leek op wat hij kende toen hij 25 jaar eerder zijn carrière bij het bedrijf startte. Hoe hij alle jobs aannam die deze neoliberale waanzin hem ‘gaven’, en hoe hij uiteindelijk werd uitgesloten door diezelfde interimkantoren omdat hij geen “stabiel CV (meer) had”.

Ik wil net zo denken als de mensen die mij vertellen dat ik mij dat allemaal niet moet aantrekken, gewoonweg omdat het mij niet is overkomen. Ik wil net als hen doen alsof niets nog een verschil maakt. Alsof de realiteit van mijn medemensen niet echt is maar negeerbaar, vergeetbaar en vooral onbelangrijk.

Ik wil niet meer beseffen hoe het is om in armoede te leven. Ik wil vergeten hoe het voelde om in de ALDI te staan en de centen te tellen om te zien of ik toekwam voor het weinige eten dat ik kon kopen, wetende dat dit niet honderden maar duizenden mensen nu nog elke dag overkomt. Ik wil stoppen met empathisch zijn. Ik wil niets meer voelen, niets meer weten, niets meer begrijpen.

Ik ga dus vrijdag naar de dokter en ik vraag mijn shot, mijn shot erkende, door big farma geproduceerde, door politici erkende en door de belastingbetaler gefinancierde drugs.

Spread the love
  • 1.9K
  • 6
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    1.9K
    Shares
Tagged:

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.