Pensioensparen: sta eens voor de spiegel

Bij de laatste peiling, nu weeral drie maanden geleden, verloor de huidige federale regering weer wat terrein. Begrijpelijk als je kijkt naar de resem asociale maatregelen die werden genomen. Nog begrijpelijker als je deze afzet tegen alle gunstmaatregelen die werden genomen om het leven nog aangenamer te maken van zij die al zoveel hebben. En al helemaal als je kijkt wat fraudeurs allemaal, ongestraft, mogen blijven aanrichten.

En toch is het dan eigenlijk ook weer onlogisch.

Want overal ter wereld waar mensen kozen voor een rechts, neoliberaal, beleid werden dezelfde maatregelen genomen. En de uitkomst is telkens weer dezelfde. Waarom kiezers dat niet weten, of denken dat het hier wel anders zou zijn, dat blijft mij een compleet raadsel.

Een voorbeeld zegt genoeg: Thatcherisme

Toen de werkloosheid steeg tot bijna twaalf procent bereikte Groot-Brittannië onder het thatcherisme, met haar beleid van de verschroeide aarde, cijfers die men niet meer had gezien sinds de Grote Depressie een halve eeuw vroeger. Alan Budd, een van de economische adviseurs van Thatcher, heeft over de werkloosheid letterlijk het volgende gezegd: ‘De regering-Thatcher heeft nooit een moment geloofd dat [Monetarisme] het juiste middel was om inflatie te reduceren. Ze zagen echter wel dat dit een heel goede manier zou zijn om werkloosheid te doen stijgen. En stijgende werkloosheid was een uitermate gewenste manier om de macht van de arbeidersklasse te verminderen. […] Wat op touw werd gezet was, in Marxistische terminologie, een crisis van het kapitalisme die opnieuw een reserveleger zou creëren, en die de kapitalisten in staat stelde om hoge winsten te maken’.’[1]

Diegenen onder jullie die nog altijd niet overtuigd waren van het feit dat neoliberalisme de werkloosheid niet probeert op te lossen of op zijn minste onder controle te houden, zijn dat nu hopelijk wel. Werkloosheid in stand houden is een doel op zich, want het is een broodnodig instrument om een liberaal beleid te kunnen voeren. Simpel gezegd: prijscontrole door vraag en aanbod.

De vrije markt is dus niet zo vrij want ze zal altijd weer een gevangenis zijn voor een deel van de bevolking dat werk zoekt.

En er waren nog andere negatieve gevolgen aan het thatcherisme. Zo bleef de loonkloof tussen mannen en vrouwen stijgen en klom de armoede opnieuw naar verschrikkelijke hoogtes. Op Chartsbin vind je de ‘Historical Population of United Kingdom’. In 1977 leefden ‘slechts’ 3 miljoen Britten op een totaal van 56 miljoen in armoede, maar in 1990 was dat aantal al gestegen tot 12,2 miljoen op 57,5 miljoen inwoners.[2] Vóór Thatcher leefde dus één op de twintig mensen onder de armoedegrens. Na Thatcher was dat één op de vijf mensen. In het rapport ‘Report highlights ‘bleak’ poverty levels in the UK’ schrijft men dat na Thatcher één op de drie kinderen in een huishouden dat onder de armoedegrens leefde, woonde.[3] Ook de inkomensongelijkheid nam enorm toe. De Gini-coëfficiënt is een getal waarmee de mate van ongelijkheid wordt uitgedrukt. Met een waarde één leef je in een maatschappij waar absoluut geen gelijkheid is, nul is een maatschappij met complete gelijkheid.

Voor Thatcher had Groot-Brittannië een Gini-coëfficiënt van 0,253 maar na Thatcher was dat 0,339. De Gini-coëfficiënt voor Thatcher kan je vergelijken met het niveau waarop wij momenteel zitten in België. De Gini-coëfficiënt na Thatcher overstijgt het huidige Amerikaans niveau. Zo doet Groot-Brittannië het momenteel zelfs slechter dan Ethiopië[4], staat het gelijk met Nigeria en is het daardoor de slechtste leerling van de westerse wereld. The Independent gaf Groot-Brittannië daarom een weinig benijdenswaardige titel: ‘‘UK most unequal country in the West’.

In 360 Magazine vertellen Indiase kinderen geschokt te zijn door het feit dat de op zes na rijkste economie ter wereld[5] verantwoordelijk is voor een land met de grootste ongelijkheid in de westerse wereld. In de reportage ‘UK inequality rises sharply in 15 years’ van RT News wordt dit schandalige beleid nog duidelijker. Zo bezit de toplaag in Groot-Brittannië, één procent van de bevolking, momenteel tien cent van elke pond.[6] En de ongelijkheid blijft nog steeds toenemen in het neoliberale Groot-Brittannië en komt alsmaar dichter bij de Amerikaanse Gini-coëfficiënt van 0,408.

N-VA-volksvertegenwoordiger Siegfried Bracke[7] schreef het volgende over Thatcher:‘Dat de armen armer en de rijken rijker werden klopt ook niet. Iedereen werd rijker, alleen de rijken veel meer. En nog eens, het probleem van arme mensen is groter als er onvoldoende rijke mensen zijn…’

Dat het probleem van arme mensen groter is als er onvoldoende rijke mensen zijn, is een schoolvoorbeeld van infomarginalisering. Niemand kan immers ontkennen dat er bij een eerlijke herverdeling geen armoede hoeft te zijn. Bovendien is er ook geen ontkennen aan dat na Thatcher één op de vijf mensen in armoede leefde en daarvoor ‘slechts’ één op de twintig. Niet alleen de armen werden blijkbaar armer, ook een deel van de middenklasse werd arm. En de rijken, ja die werden schandalig veel rijker.

Sta eens voor de spiegel

Het wettelijk pensioen, je eerste pijler, dat werd gewoonweg bevroren en zal dus voor veel mensen nooit meer voldoende zijn om van een waardige oude dag te kunnen genieten.

Dus werden er asociale mogelijkheden in het leven geroepen. De tweede en de derde pijler. Beter gekend als het pensioenplan of de groepsverzekering bij je werkgever en het individueel pensioensparen. Waarom asociaal? Vraag maar eens aan je vrienden en familie hoeveel mensen er geen pensioenplan hebben via hun werkgever, en vraag vervolgens maar eens hoeveel mensen aan individueel pensioensparen kunnen doen, en als ze het al kunnen, voor welk bedrag.

Er zijn er dus genoeg die dat allemaal niet kunnen.

Aan al deze mensen, die gans hun leven hebben gewerkt in sectoren waar de lonen laag liggen, bieden we dus slechts één garantie: een onwaardige oude dag. En dat doen we al geruime tijd.

En vandaag komt dan de vraag van verzekeringsmaatschappijen om al die tweede en derde pijlers af te romen. Om te starten al zeker de nieuwe die nog gaan worden gestart, en als het effe kan ook al die oude die momenteel nog lopen. Vele werknemers kunnen op die manier opnieuw tienduizenden euro’s verliezen, of meer. Maar eigenlijk dekt die mediatitel de lading niet. De inzet van de verzekeraars is immers om zelf opnieuw meer winst te maken.

En dat laatste past natuurlijk los in het straatje van eender welk rechts neoliberaal beleid: altijd maar meer, en steeds weer ten koste van dezelfde groep mensen.

Oplossingen

Er is, en was, dus nog steeds maar één correcte oplossing en dat is de eerste pijler opnieuw leven inblazen. Maar dan komen we weer bij het begin. De enige partij die dat in zich heeft, die werd in Vlaanderen niet verkozen. Zelfs de partij van sociaaldemocraten, geen socialisten dus, draagt dat principe van een sterke eerste pijler niet langer in zich.

En dus zijn er maar twee dingen je nu kan doen: de facebookrevolutionair blijven uithangen en klagen en zagen van achter je PC, of binnenkort mee de straat optrekken om actie te voeren tegen dit beleid. Niet om het terug te draaien. Neen, maar wel om het omver te werpen. Want het neoliberalisme is, hoe je het ook draait of keert, nooit bestemd om iets goed voort te brengen voor gewone werkende mensen.

De eindoplossing ligt dus in de keuze voor een ander systeem, ver weg van dit rechts neoliberalisme. En al de rest, dat is zever in pakske, zoals ze zeggen in Antwerpen.

Ga dus maar alvast eens voor de spiegel staan.

[1] ‘Oorzaken van de Financiële Crisis (deel 2)’, op: Aardespiegel.nl, 24 november 2011.

[2] ‘Historical Population of United Kingdom, 43 AD to Present’, op: chartsbin.com.

[3] ‘Report highlights “‘bleak”‘ poverty levels in the UK’, op: Phys.org, 29 maart 2013.

[4] ‘UK most unequal country in the West’, in: The Independent, 21 juli 1996.

[5] ‘Indiase verbazing over hongerige kinderen in Groot-Brittannië’, in: 360 Magazine, 23 september 2012.

[6] ‘UK inequality rises sharply in 15 years – report’, op: RT News, 10 februari 2013.

[7] Bracke, S., ‘The children of Mrs. Thatcher’, op: siegfriedbracke.be, 18 april 2013.

 

Spread the love
  • 82
  •  
  • 1
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    83
    Gedeeld

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.