Sinksenfoor

De Sinksenfoor is opnieuw hot, en ik heb zo het gevoel dat dit nog wel enkele jaren zal blijven. Toch vallen er enkele vreemde redeneringen te noteren in de verdediging van het dossier. De belangrijkste gaat over het aantal mensen die nu ‘overlast’ denken te zullen ondervinden en over de manier waarop men daar mee omgaat. Maximaal enkele honderden zeggen voorstanders van de ‘oplossing’. En dan nog. 

Het is dan ook niet slecht om eens terug te gaan in de tijd. Gewoon effe checken hoeveel mensen toen klacht hebben ingediend tegen overlast en dus aan de basis lagen van dit alles. Door het grote draagvlak, is het dossier van de Sinksenfoor er één dat er echt uitspringt en dat verdiend dus wel wat aandacht.

En misschien moeten eerst eens durven discussieren over overlast, en wat dat nu juist is?

Want wat is overlast? Wie heeft er ooit beslist dat het geluid dat gepaard gaat met de werken tijdens het aanleggen van een nieuwe openbare weg geen bestrafbare overlast is, maar één avond op het jaar een feest met muziek houden wel? De voetstappen in huis, het blaffen van een hond en het spelen van kinderen op straat. Allemaal zaken die sommigen maar al te graag klasseren onder de norm overlast. Dat soort van overlast begint voor mij echter daar waar de tolerantie stopt. Er werd dus ergens, door iemand, een grens getrokken. Maar wie bepaalt die grenzen, bijvoorbeeld voor geluidsoverlast?

Met veel hoef je niet te zijn. Zes mensen in Antwerpen kregen zomaar hun zeg over de volledige gedempte Zuiderdokken en de jaarlijkse Sinksenfoor. Zelfs al wonen sommigen van die zes er niet, zij bepaalden een grens van overlast. Er niet wonen maar er toch last van hebben, hoe gek kan het worden? Welke overlast kan je hebben als je tientallen kilometers verder woont? Iedereen kent wel een verhaal van iemand die boven een café gaat wonen om dan vervolgens telkens opnieuw de politie te bellen voor geluidsoverlast. Dat wordt dan gemeten in decibel. Trop is te veel en daarmee is de kous dan af. Muziek stiller en prettige avond verder. Een grens wordt getrokken. Nochtans kan daar, althans wat mij betreft, over gediscussieerd worden. Is het alle dagen carnaval in dat café, of alleen tijdens de weekends? Is dat dan elk weekend, of af en toe? Om de verwijzing naar de openbare werken door te trekken: als het 365 dagen aan een stuk carnaval is, dan is dat overlast. Eén feestje op een jaar is dat niet. Alles daartussen is afhankelijk van de persoon die ermee moet omgaan, en hoe tolerant hij of zij is. Als je morgen last hebt van lawaai, bel je de politie. Maar jij hebt op dat moment wel zelf al een grens bepaald. De grens van: ‘‘Nu is het genoeg’. En hoe minder tolerant iemand is, hoe lager die grens zal liggen. Nochtans zijn er genoeg vormen van overlast die wel degelijk de benaming verdienen. Wateroverlast, verkeersoverlast, stankoverlast… Als het zeven dagen regent, is dat niet leuk. Als je kelder onder water komt te staan, is dat overlast. Als je de grens van wateroverlast zou laten bepalen door sommige mensen, dan regende het waarschijnlijk overlastmeldingen bij het vallen van de eerste druppel. Overlast is dus relatief en de persoon die bepaalt wanneer iets overlast wordt, is niet altijd objectief. Die grens is afhankelijk van de eigen tolerantiegrens en hij, of zij, mogen die anderen soms opdringen.

De zes klagers van de Sinksenfoor

Van die zes klagers wonen er uiteindelijk maar twee in Antwerpen. Zo groot was dus het eigenlijke probleem: twee inwoners van Antwerpen. Waren dat dan gewone werkende mensen die inwoners? Nee, het waren rijke projectontwikkelaars. En dat is en blijft de essentie, die ook vandaag nog maar eens duidelijk gaat worden.

Ik ben er immers van overtuigd dat zes gewone mensen het niet hadden klaargekregen, zelfs zeshonderd gewone mensen niet. Met zesduizend hadden we misschien de botsauto’s kunnen verplaatsen. Richting het BAM-tracé lijkt mij een strak plan.

De publieke opinie spreekt van een regelrechte schande. Maar de huidge bestuurders kiezen er ook nu weer voor om de volle verantwoordelijkheid door te schuiven naar het verleden, ver weg van van de keuze die ze zelf maakte. Het probleem van de Sinksenfoor ligt volgens hen aan twintig jaar socialistisch bestuur. Straf. Wat socialisten dus twee decennia lang wel lukte, dat lukte deze meerderheid nog geen zes maanden: namelijk de Sinksenfoor houden op de plaats waar hij al meer dan een halve eeuw staat. En dat zou dan nu plots de schuld zijn van die socialsten?

Geen enkele rationele mens die zoiets zal geloven, laat staan verkondigen. Straffer nog. Als tegenstander van Patrick Janssen durf ik te zeggen dat de Sinksenfoor gewoon had kunnen blijven staan waar hij nu al zo lang staat. De tienduizenden bezoekers moeten de duimen leggen tegen twee projectontwikkelaars die er wonen, vier die er niet wonen en een meerderheid die het steevast opneemt voor de rijke ondernemers.

Zouden die projectontwikkelaars ook nog eens het project krijgen toegewezen in de toekomst? Op Twitter sluiten ze zulke vragen af met de hashtag #dtv. Dat staat voor ‘durf te vragen’. Nu nog iemand vinden die durft te antwoorden. #dta.

Spread the love
  • 51
  •  
  • 1
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    52
    Gedeeld

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.