Sociale vrede, welke sociale vrede?

Iedereen heeft de mond vol van het akkoord dat de sociale partners sloten, en alsof het vanzelfsprekend is plakt men er kort door de bocht gewijs nog wat sociale vrede achter. Nochtans gaat elke analyse vandaag de dag wel steevast voorbij aan het groter geheel.

Tu Tu Tango

Geen idee waarom een politica reclame maakt voor een restaurant op Curaçao: “It takes Tu Tu Tango“. En alle begrip voor de Muytersiaanse wiskunde die haar partij hanteert, maar er zijn wel wat meer dansers in het spel dan slechts twee. Opdelend binnen de grote contouren kan je zeggen drie: Werkgevers, werknemers en de politiek. Maar aan de sociale onderhandelingstafel zijn ze alvast met tien en al die groepen hebben dan nog eens aparte danspartners binnen hun eigen constellatie.

En dan durven meningen nogal eens verschillen.

Bovendien lukt de Tu Tu Tango ook niet altijd tussen regeringspartners, die federaal uit vier stuks bestaan. We dansen dus alvast met minimum 14 groepen, en dan reken je de oppositie nog niet mee alsook de verschillende regeringen die dit land arm is. Een eerste vaststelling is dus simpel: “We zijn zeker geen tango aan het dansen, verre van zelfs.”

Hun rol ontlopen

Evita Willaert van Groen schreef een column met als titel: “N-VA en Open VLD proberen hun rol in de sociale vrede te ontlopen

Een jammer stuk uit haar betoog las ik in haar inleiding. Zo schreef ze dat de sociale acties van eind vorig jaar gericht waren tegen het regeringsbeleid en niet tegen de werkgevers. Ja en nee wat mij betreft. Natuurlijk is dat niet gericht tegen de werkgevers as such, ook al probeert men via polarisering de sociale strijd zo te ondergraven. Maar wie zulke nonsens gelooft heeft een dringende boost aan realiteitszin nodig.

Vakbonden en werkgevers werken immers veelal samen voor de toekomst van hun bedrijf maar de vaststelling is wel dat die eerste overwegend het nieuws halen bij een conflict. Het aantal artikels en reportages waarbij men positief schrijft over een vakbond die extra jobs hielp creëren of via een reorganisatie hielp om een bedrijfje te helpen overleven, die zijn op enkele vingers te tellen. Opel en andere drama’s waarbij duizenden slachtoffers vallen buiten beschouwing gelaten weliswaar.

En dus klopt dat stuk van de redenatie.

Maar de sociale acties afschilderen als zijnde gericht tegen enkel het regeringsbeleid, dat is dan weer wat kort door de bocht. Want via dezelfde polarisering heeft men het sociale verzet proberen onderuit te halen door te stellen dat dit politieke stakingen waren. En dat op zich is natuurlijk even grote flauwekul als de voorgaande anti-werkgevers stelling.

De stakingen waren niet zozeer tegen iets, maar wel voor bepaalde zaken

De stakingen waren niet zozeer tegen iets, maar wel voor bepaalde zaken. Voor het behoud van het brugpensioen, voor een rechtvaardige herverdeling, voor een correcte strijd tegen de miljardenfraude, voor een maatschappelijke return in ruil voor al die miljarden die we toestoppen aan bedrijven en natuurlijk ook voor een taxshift. Voor dus én niet tegen. Laat ons dat vooral onthouden.

Kunnen we sociale vrede eisen zoals Zuhal Demir beweert

Ik ben een fan van Poliargus, hun inzichten zijn veelal verruimend. Niet zelden deel ik dan ook met veel plezier hun analyses op de deze blog. Vandaag echter niet. Want net zoals Evita gaat ook Stan voorbij aan het grotere geheel wat mij betreft. Bovendien ben ik het, deze keer, niet volmondig eens met zijn argumentatie. Zo kan de insteek rond het, al dan niet, absoluut zijn van ‘de sociale vrede’ mij absoluut niet bekoren.

Ik ben immers een individu en heb een individueel basisrecht tot het voeren van actie. Als we morgen zaken wettelijk zouden verankeren zodat ze absoluut zouden worden, waardoor we individuele basisrechten zouden verliezen, dan verliezen we net elke inzet waarvoor ik heb gestreden.

Ik verduidelijk.

Als ik mee de straat op ging, was dat niet tegen werkgevers of eender welke regeringspartij gericht. Het kan me eerlijk gezegd allemaal wat. Neen, ik ging de straat op voor een rechtvaardiger systeem, weg van datgene dat men niet enkel in stand probeert te houden, maar ook nog eens tracht te versterken. Dat kapitalistische maatschappijmodel dat enkel the happy few moet dienen en al de rest wezenloos achterlaat.

Het is vanzelfsprekend dat dit ook een strijd is tegen het absoluut maken van wat dan ook. Als politici vandaag durven uitspreken dat zij sociale vrede willen opdringen aan elk individu, dan zal ik mij daartegen verzetten. Want net dat is een tactisch onderdeel van het systeem dat ik bestrijd, het inperken van de individuele vrijheid van eenieder. En dat kunnen bestrijden is een absoluut onderdeel van mijn individueel recht.

Er zijn feiten en er is de realiteit

En ja, er is een sociaal akkoord. Binnen de modaliteiten van het sociaal overleg is dat een feit. Maar waar iedereen nogal makkelijk aan voorbij lijkt te gaan is de realiteit van vandaag.

Als je de groep werknemers als één geheel zou bekijken, dan is de enige juiste vaststelling dat er van een sociaal akkoord geen sprake kan zijn. En al helemaal geen akkoord dat een sterke fundering in zich heeft om sociale vrede als vanzelfsprekend te kunnen aanschouwen. Als de vakbonden iedereen hadden laten stemmen én met een gezamenlijke uitslag naar buiten hadden gekomen, het IPA had afgeschoten geweest. Dat is dé realiteit.

Dat betekent dus dat er nog steeds heel wat mensen kwaad zijn. En ja, zelfs mensen die tegenstander zijn van het sociaal verzet. Of het nu Swiss leaks is of een zoveelste diamantfraude, de schandalen volgen elkaar in sneltempo op en mensen zijn dat kotsbeu. Ze willen verandering zien, maar dan echte verandering.

Mensen willen dat de groten der aarde niet langer ongestraft mogen doen én laten waar ze zin in hebben. En gewone mensen willen niet langer opdraaien voor de hebzucht van enkelen waarbij ze telkens opnieuw de rekening moeten oprapen. Daarom zal er opnieuw sociaal verzet ontstaan, dat opnieuw grote vormen zal aannemen omdat er nog zovelen achterblijven die dit onrechtvaardig systeem niet langer wensen te beschouwen als zijnde absoluut.

En de realiteit is dat de verandering niet gaat komen vanuit de politiek, want ze is er al altijd gekomen vanuit de straat en dat zal ook nu weer het geval zijn. In het spoor van Syriza stijgt de populariteit van Podemos alle dagen en met hen stijgen de kansen dat mijn strijd ook hier ooit vruchten zal afwerpen. Want het geloof onder mensen rondom mij stijgt ook, men begint te zien én te geloven dat er wel degelijk verandering mogelijk is.

En daarom zal ik die strijd altijd blijven voeren en zal er voor mij nooit zoiets bestaan als sociale vrede binnen een asociaal systeem. Hoeveel sociale partners een IPA ook ondertekenen.

Spread the love
  • 80
  •  
  • 1
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
    81
    Gedeeld

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.