Wie gaat dat betalen?

Het lijkt wel alsof we nooit iets anders geleerd hebben op schoolbanken, dan het stellen van deze vraag. Een tijdloze les, recycleerbaar door de jaren heen. Het antwoord is uitgegroeid tot het vast stramien dat als eerste naar voren wordt geschoven richting elke alternatieve progressieve oplossing, zodat we ver afblijven van datgene dat elk alternatief echt verdiend, zijnde een ernstig debat.

Het idee van een overkapping, met of zonder ringland wordt dagelijks van tafel geveegd met de zinsnede uit de titel van deze blogpost. In ons openbaar vervoer, of onze sociale zekerheid, schrapt men alle maanden en verdedigt men elke ‘moedige keuze’ onder het mom van.

Die vraag liet bestaande manieren om langer te kunnen werken, zoals landingsbanen, verdwijnen als sneeuw voor de zon. Dat brugpensioenstelsels werden afgebouwd en afgeschaft. We met zijn allen zullen moeten werken tot er 67 levensjaren op onze teller staan, of de gezondheid het nu toelaat of niet.

Overheidsmensen werden de voorbije maanden ontslagen bij de vleet. “Geen directe ontslagen”, roept men dan. Natuurlijke afvloeiingen. Maar telkens verdwijnt er een job, is er een vacature minder voor iemand anders en blijft die iemand daardoor langer werkzoekend.

En dan gebeurt er iets buitengewoon. Niemand stelt zich de vraag: “Wie gaat dat betalen?” Want mensen die op zoek zijn naar een job verdienen ook een inkomen.

Niemand die nadenkt over alle dienstverleningen die overheidsmensen niet meer zullen doen en privémensen overpakken. En al wat men schrapt in de sociale zekerheid, ook dat zal zijn weg vinden naar de privé. Le système Américaine est arrivée, maar niemand die zich afvraagd wie dat dan gaat betalen.

Openbaar vervoer zal voortaan voor een deel Uber noemen. Overstappen van de bus in de taxi. Die ritten worden duurder dus. Al die politieke bouwprojecten, waarbij vele euro’s aan enkele pollekes blijven kleven, wie gaat dat betalen?

Langer werken betekent meer werkloosheid, wat lonen onder druk zal zetten waardoor meer kutjobs zullen ontstaan die voor een appel en een ei zullen moeten worden uitgevoerd en al die jobs worden bovendien gesubsidieerd. Opnieuw ontbreekt de vraag waarom het in deze blogpost draait.

Raar toch, en ik kan zo nog wel een tijdje doorgaan.

Maar veel meer woorden ga ik er niet aan vuil maken. Ik zal u een antwoord geven op uw vraag: “Wie zal dat betalen?”

“Jij zal dat betalen!”

Tenzij je vandaag de vraag in de titel vervangt door: “Wanneer gaan zij hun deel eens beginnen betalen.” En pas dan, ja dan pas gaan we kunnen spreken over verandering. Echte verandering.

Spread the love
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Leave A Comment?

U bent geen robot, toch? * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.